Jak przygotować

Mięso z uboju bydła rogatego — wolców, wołów, krów, jałowic. Najlepsze z jałowic i wolców. Mięso szutk młodszych ma barwę jasnoczerwoną, starszych — ciemnoczerwoną, przechodzącą z czerwnoczarną. Odpowiada jej barwa tłuszczu (łoju), od jasnożółtej do prawie żółtej. Wołowina ma duże wartości odżywcze, jest przy tym lekko strawna. Tuszę wołową dzieli się na półtusze, a te z kolei na ćwierćtusze — przednią i tylną. Najlepsze mięso znajduje się w tej ostatniej. Najdelikatniejsze — to polędwica. Wykorzystuje się ją na befsztyki tatarskie („tatara"), do smażenia, pieczenia i duszenia. Rostbef (odpowiednik schabu wieprzowego), należy także do bardzo delikatnych mięs. W handlu występuje jako mięso z kością. Nadaje się do pieczenia, duszenia, a również do gotowania. Mięso z udźca (sprzedawane jako mięso bez kości) nadaje się do gotowania, duszenia i pieczenia, a wybrane części także do smażenia.
Pozostałe części ćwierćtuszy tylnej to pręga (odpowiednik golonki wieprzowej) oraz łata (dolna część ćwierćtuszy odpowiadająca częściowo boczkowi wieprzowemu) nadają się do gotowania, a łata także do duszenia i na mięso mielone.
W przedniej ćwierćtuszy jest więcej eleme-tów z kośćmi. Do najwartościowszych należy antrykot, przedłużenie rostbefu (odpowiednik przedniej części schabu). Nadaje się do smażenia, duszenia i gotowania. Rozbratel, kar-kówka i szyja wykorzystywane są do gotowania, duszenia i na mielone. Szponder, odpowiednik żeberek wieprzowych, nadaje się do gotowania, podobnie jak i mostek. Łopatka wołowa (w handlu jako mięso bez kości) zazwyczaj wykorzystuje się do gotowania i duszenia, a także na mielone. Pręga przednia nadaje się także do gotowania i duszenia.