Piwo i jego historia
Piwo, to jeden z najstarszych napojów, znane jest już co najmniej od sześciu tysięcy lat. Prawdopodobnie pierwszymi, którzy je wyrabiali, byli Sumeryjczycy. Produkcja piwa szybko się rozwijała i znana była wszystkim starożytnym cywilizacjom. W starożytnym E-gipcie zwano je „pożywieniem faraonów", a e-gipscy robotnicy otrzymywali każdego dnia 5 litrów piwa — bardzo lekkiego i gaszącego pragnienie.

W średniowieczu doskonaleniem piwa zajęły się między innymi klasztory szczególnie we Francji i Belgii. Dla mężczyzn wytwarzano „piwo ojców", dla kobiet natomiast „piwo klasztorne" — bardzo słodkie i lekkie. W tym czasie, jak wiemy, szczególnie silnie wierzono w czary i duchy. Produkcję piwa powierzano tylko ludziom godnym zaufania, głęboko wierzono, że tylko oni poradzą sobie z nieczystymi siłami. I tak na przykład w krajach skandynawskich głęboka była wiara, że jeśli trzy kolejne wary piwa są nieudane — na rodzinę piwowara w najbliższym czasie spadnie nieszczęście.

Nowa era piwa — „prawdziwego piwa" rozpoczęła się, kiedy zastosowano do jego produkcji chmiel. Chociaż znany był i uprawiany, to do produkcji piwa zaczęto go stosować w wieku trzynastym. Ale w Anglii aż do wieku piętnastego wytwarzano je z jęczmienia i pszenicy. Bogacili się piwowarzy, bo był to zawód doskonały. Aby jednak jakość piwa nie ulegała pogorszeniu, specjalnie powołani degustato-rzy mieli obowiązek sprawdzać każdą beczkę. Piwo złe było po prostu wylewane. Jako ciekawostkę muszę tu Państwu przytoczyć niezwykle oryginalny sposób testowania w tamtych czasach jakości piwa, między innymi przez Czechów.Otóż najpierw upijano kilka łyków piwa z kufla, aby sprawdzić jego smak, resztę zawartości kufla wylewano na ławę i... siadano na niej na całą godzinę. Jeśli po upływie tego czasu nie można było podnieść się z ławy, bo spodnie były przyklejone do niej — oznaczało to, że piwo nie jest dobrej jakości. O wysokiej jakości piwa świadczyło to, że spodnie do ławy nie przykleiły się. Piwo było także i jest ulubionym napojem Słowian. Polskie piwo różniło się od ciężkich angielskich i niemieckich. Kiedy Polacy nie znali jeszcze ani kawy, ani herbaty—na śniadanie spożywali piwną polewkę z grzankami, albo z kostkami białego sera. Piwo to ulubiony napój władców polskich, między innymi Bolesława Chrobrego. Początkowo warzono je z jęczmienia, a wydany w szesnastym wieku statut nakazywał stosowanie do produkcji wyłącznie pszenicy. Przez wieki pracowano nad doskonaleniem smaku, aromatu piwa. Najpierw był to ciemny, mętny napój, w miarę doskonalenia technologii jego wytwarzania, a szczególnie kiedy zaczęto już stosować do produkcji chmiel — piwo stawało się doskonalsze w smaku i wyglądzie. To, że jest także orzeźwiające — dziś zawdzięczamy lupulinie znajdującej się tylko w żeńskich owocach chmielu. Istotne jest także, jakiej użyto wody, a zawartość alkoholu to już tajemnica fermanetacji. W dzisiejszych czasach produkowane piwo określimy jako napój o niskiej zawartości alkoholu, orzeźwiający i lekko podniecający, uzyskiwany z fermentacji słodu, chmielu i drożdży w odpowiedniej ilości wody.

W Polsce produkuje się piwa jasne i ciemne. Dzielą się one na lekkie, pełne i mocne. Niegdyś pijano piwo w kubkach glinianych, w kuflach kamionkowych, czasem srebrnych, no i oczywiście szklanych. Jeszcze dzisiaj w wielu domach spotkać można piękne, szklane kufle z oryginalnie zdobioną pokrywą. Gloger opisuje w swej encyklopedii „szklankę kwartową" z polskim napisem „nikt nie zna biedy mojej" oraz wyrżniętym widokiem raju, w którym Adam w stroju rycerskim z włócznią zaleca się Ewie ubranej w krótką spódniczkę".

Źródło: Kalendarz Domowy Babci Aliny, 1989

Napisz, co sądzisz o tym artykule...

Autor:


Treść:



Przepisz powyższy kod: