Historia agrestu
Agrest to jedna z młodszych roślin uprawnych. Nie znajdujemy o nim informacji u starożytnych Greków ani Rzymian. Opisany został w 1536 roku przez francuskiego lekarza Ruelle'a. Wiadomo też, że uprawiany był na małą skalę w ogrodach przyklasztornych od XIII wieku, a w roku 1701 w Ogrodzie Aptecznym pod Moskwą rosło aż 50 krzewów agrestu. Przez wiele lat uważano, że agrest jest odmianą porzeczek, dziś wiemy, że to roślina jagodowa, słusznie zwana winoroślą północy. Uprawia się na świecie wiele jego odmian. Owoce od małych do dość dużych, zielone, żółte, czerwone nadają się na przetwory, galaretki i do jedzenia na surowo. Agrest nie tuczy! 100 g tych owoców zawiera tylko 20-40 kalorii. Jest zasobny w witaminę C, A, B i cenne składniki mineralne, w tym tak bardzo każdemu z nas potrzebny magnez, szczególnie dużo którego znajdziemy w owocach dojrzałych. Jednak obecność kwasu szczawiowego sprawia, że nie powinny jadać agrestu osoby cierpiące na kamicę nerkową.
Niezupełnie dojrzałe owoce są kandyzowane, przerabiane na kompoty, konfitury i dżemy, niezwykle smakowite galaretki, marmolady i nadzienia do cukierków. Owoce dojrzałe jadamy na surowo, suszymy, zamrażamy, przerabiamy na powidła, soki i doskonałe wina. Agrest jest pożądanym dodatkiem do dżemów z owoców o małej zawartości pektyn, ponieważ sam w pektyny obfituje. Któż z nas nie lubi kruchego placka czy ciasteczek przekładanych konfiturą agrestową... Wielce ceniony jest przez Francuzów i Anglików sos sporządzany z agrestu, szczególnie podnoszący smak potraw- rybnych. Medycyna ludowa dostrzega zalety skromnego agrestu, poleca jego owoce w zaburzeniach przemiany materii i otyłości, przy przewlekłych zaparciach i niedokrwistości.
Źródło: Kalendarz Domowy Babci Aliny, 1992
Napisz, co sądzisz o tym artykule...
Znajdź przepis
O serwisie