Historia rzodkiewki
Rzodkiewka, bliska krewna rzodkwi, pochodzi z dalekich Chin. Znana już była w starożytnym świecie: w Egipcie jadali ją nawet faraonowie, a Grecy widzieli w niej doskonałe i wszechstronnie działające lekarstwo. Używano je przeciwko „pluciu krwią", dla poprawy wzroku i rozjaśnienia myśli, ceniono jako środek poprawiający trawienie. Najlepsze i najzdrowsze są rzodkiewki spożywane w stanie surowym. Gdy są już stare albo dłużej przechowywane, tracą soczystość i stają się ciężko-strawne. Jeśli chcemy, by nasz organizm przyswoił sobie wszystkie jej cenne składniki, należy żuć ją bardzo dokładnie. Rzodkiewka nie tuczy — w 100 g jest tylko 14 kalorii. Zawiera wiele witamin i cennych związków mineralnych. Na przykład zawarta w niej siarka znakomicie wpływa na urodę, na porost włosów. Żelazo potrzebne jest osobom anemicznym, a wraz z fosforem i innymi w niej zawartymi związkami usuwa zmęczenie spowodowane wysiłkiem umysłowym. Szczególnie dużo rzodkiewek powinna jeść młodzież w okresie dojrzewania i przed egzaminami. Rzodkiewka nadaje się do przyrządzania wiosennych surówek z twarożkiem, śmietaną i zieleniną. A gdy będzie tańsza, można ją będzie przyrządzać także na ciepło.

Źródło: Kalendarz Domowy Babci Aliny, 1992

Napisz, co sądzisz o tym artykule...

Autor:


Treść:



Przepisz powyższy kod: